Heleen Rietveld
Tweede Mandoline
Heleen over Heleen:
Ik speel sinds 2002 bij ONI. Hier gaat natuurlijk een geschiedenis aan vooraf, want bij ONI gaan spelen doe je niet zomaar van de ene op de andere dag.
Ik kom uit een gezin van vijf kinderen. Ik was de jongste. Ik ben geboren in Hardinxveld Giessendam.
Ik weet niet precies meer hoe oud ik was toen ik de eerste mandoline in mijn handen kreeg, maar ik weet nog wel hoe ik gestart ben. Op de lagere school zat ik in de klas bij Daniëlle de Rover. Daniëlle had een spreekbeurt en vertelde over de mandoline. Haar moeder gaf les en al gauw had ik toestemming van mijn ouders om ook les te krijgen. Na verloop van tijd mocht ik ook in het orkest de Plektrummelodisten meespelen. Toen mijn ouders in de gaten kregen dat ik het erg leuk vond, kreeg ik een eigen mandoline. Voor mij een zeer kostbaar bezit. Thuis hoorde ik weinig over klassieke muziek, maar het maken van muziek vond ik (en vind ik nog steeds) erg leuk. Samen iets moois creëren dat trok me wel.
In 1989 kreeg ik een baan in Monster. Ver van huis en onregelmatig werk. Helaas lukte het toen niet meer om iedere week op maandag naar Hardinxveld Giessendam te gaan en moest ik stoppen met de Plektrummelodisten.
In de jaren daarna speelde ik wel eens voor de lol, maar niet genoeg om het bij te houden. Ik veranderde wel van baan en deed een HBO-studie (ergotherapie). In 1997 vond ik een baan in Vlaardingen. Op een goede dag in 2002 kom ik voor mijn werk in een verzorgingshuis in Schiedam en tot mijn verbazing hangt er een poster met een aankondiging van een concert van een mandolineorkest. Een mandolineorkest in Schiedam? Daar wil ik meer van weten en ik bel op.
De eerstvolgende woensdag pak ik de auto naar Schiedam en tot nu toe ga ik iedere week met plezier naar ONI. De muziek is erg moeilijk en er zijn veel nieuwe technieken bij gekomen. De muziek die ik het liefste speel, is modern klassieke muziek bijv. van Erik 't Hart. Het tempo ligt meestal wat lager en er zijn veel nieuwe technieken in verwerkt.
Sinds 3 jaar ben ik ook besmet geraakt met het Biezenmortelvirus. Naast het feit dat ik daar veel leer, vind ik het ook altijd erg gezellig. Bovendien vind ik het in het najaar ook altijd prettig om een paar dagen uit de wereld te zijn en naast veel mandoline spelen, ook weer eens een boek te kunnen lezen (Ja, mede-Biezenmortelgangers, dat kan, als je het goed plant!).
Vorig jaar heb ik tijdens de Biezenmortelweek een nieuwe (tweedehandse) mandoline gekocht. Een echte Bräuer. Met deze mandoline speel ik nu de sterren van de hemel en hoop ik nog lang te kunnen blijven spelen...