Els Bakker

Els Bakker

Gitaar

Penningmeester

Els Bakker speelt sinds 2003 gitaar bij O.N.I. Ze is gelijk met Carla gekomen en gebleven. Ze speelde al met Carla en Erik in trio TZN. Dat werd wat minder en toen vroeg Erik of zij samen bij O.N.I. wilden komen om de gitaren te versterken. Het kwam op een goed moment. Ze is wezen kijken en ze is gebleven. Els vond het erg leuk. In maart of zo is ze lid geworden en een maand later speelde ze al mee met het concert. Dat ging wel heel snel en ze hoopt dat ze niet teveel noten gemist heeft, maar ze had het naar haar zin.

Ze kende O.N.I. al wel veel langer. Ze wist dat Erik bij O.N.I. speelde, maar ook Vincent (haar man) maakte al langer de opnames voor O.N.I. Waarom ze dan niet eerder is komen spelen? Ze vroeg zich af, of ze het wel kon. Ze kan niet alles in één keer weg spelen, maar wie kan dat wel? Toen Erik hen dus vroeg en ze stap gezet heeft, was ze toch wel blij.

Els is haar muzikale carrière niet op de gitaar begonnen. Toen ze 6 jaar was heeft ze 2 jaar blokfluitles gehad op de muziekschool. Ze heeft daarmee, dus op jonge leeftijd, in verschillende ensembles gespeeld. Toch wilde ze meer. Toen ze 12 jaar was vroeg ze of ze een gitaar mocht hebben. En die kwam er! Het was een vreselijke gitaar, met stalen snaren. Ze rommelde er zelf wat op, maar ze vond dat ze toch les moest hebben. Toen ze 13/14 jaar was, kreeg ze een nieuwe gitaar en is ze samen met een vriendinnetje op privéles gegaan bij René de Graaf. Ze heeft 7 jaar les gehad van hem. Ze vormden samen een duo. Haar zus speelde ook gitaar, dus als zij mee speelde, was het voor even een trio.

Toen ze rond de twintig jaar was heeft ze ook luit gespeeld. Ze speelde daarmee ook in het duo. Op een gegeven moment moest voor haar studie biologie stage lopen. Daar heeft ze Carla ontmoet, die daar ook stage kwam lopen. Tot hun verrassing speelden ze beiden gitaar. Zo gingen zij een duo vormen. Carla speelde ook in een kwintet en daar speelde ook Erik. Zo kwam Els bij het trio TZN.

Zij speelden onder andere op het concours in Delft, waar ze de 1e prijs kregen. Op een gegeven moment is het oefenen en bij elkaar komen wat verwaterd. En toen kwam Erik met de vraag, of ze bij O.N.I. wilde komen spelen. Ja, dus!

Els heeft naast het spelen in het trio en het duo ook andere muzikale uitstapjes gemaakt. Zo heeft ze jarenlang, bij verschillende jongerenkoren in het combo meegespeeld. Eerst bij Pro Deo en later bij Maranatha, waar Vincent zong. Dat heeft ze gedaan tot 1992. Ze heeft toen mede een projectkoor opgericht. Daar hebben ze zelfs mee in het Stadsschouwburg opgetreden.

Vanaf 1996 speelt Els ook in een big band. Dat is het ROG Big Band, een militaire reünisten-ensemble, waar tegenwoordig niet veel militairen meer bij zijn. Het was aanvankelijk een fanfare, maar nu meer een combo. Het is een hele andere tak van sport, maar ook heel leuk om te doen.

Wat ook weer heel anders was, maar ook leuk om te doen, was het begeleiden van een panfluitiste. Dat heeft ze zo’n 3 jaar gedaan.

Tijdens haar eerste concert met O.N.I. speelden we Suite Symétrique. Vooral het tweede deel, het Choral, vond ze prachtig. Het klonk echt als een orkest. Dat was een openbaring, een echt hoogtepunt. Maar ook de concerten met de Amerikaanse dames in Nederland heeft ze als heel bijzonder ervaren.

Over het favoriete stuk voor het jubileumconcert hoeft Els niet lang na te denken: Suite Symétrique. En nu ook Back to Sirius. Dat kende ze alleen van de opname, maar nu ze het ook speelt, is het heel apart en moeilijk, maar een heerlijk stuk!

 

Tot slot hoopt ze, dat O.N.I. nog lang kan doorgaan. Het is moeilijk om nieuwe leden te vinden, maar ze hoopt op een lange, muzikale toekomst.