Carla Meijran

Carla Meijran

Gitaar

Secretaris

Carla Meijran speelt gitaar. Ze is lid van O.N.I. sinds 2003. (“Ik geloof, dat het maart was, in ieder geval vóór 5 april, want toen was ik jarig en kon ik niet mee doen…”)

Carla is indertijd bij O.N.I. gekomen, nadat Erik ‘t Hart haar en Els gevraagd had. Ze had er in eerste instantie helemaal geen zin in. Woensdagavond was haar tennisavond. Daarbij had ze helemaal geen orkestervaring. Erik stelde voor om de O.N.I.-avonden af te wisselen met de tennisavonden. Echter, dat werkte niet en ze bleek het spelen in een orkest erg leuk te vinden. Zo is het gekomen, dat ze fulltime lid werd van O.N.I.

Carla was 15 jaar, toen ze begon met gitaarlessen. Ze had twee jongens (zonen van een collega van haar vader) liedjes van The Beatles horen spelen. Dat wilde ze ook. Op een oude gitaar mocht ze op les. Dat was klassiek gitaar. En dat bleek zo te bevallen, dat ze nooit aan The Beatles is toegekomen.

De gitaar was niet haar eerste ervaring met een muziekinstrument. Al op de basisschool heeft ze een blauwe maandag les gehad op de melodica en de blokfluit. Dit was voor haar niet leuk genoeg om er mee door te gaan.

Het spelen bij O.N.I. is niet de eerste kennismaking met samenspel en niet de eerste kennismaking met mandoline. In 1985 werd Carla, via haar docent, gevraagd om te komen spelen bij Mezzacapo. Dat is een kwintet (mandoline 1 en 2, mandola en 2 gitaren). Carla vroeg zich echt af, of dat wel wat was. Ze kende de mandoline alleen maar van ‘Jo met de banjo’. Het viel haar echter erg mee, en bleek het er erg naar haar zin te hebben. Ze heeft er vier jaar gespeeld, in verschillende samenstellingen, tot het in 1989 stopte. Ze heeft toen een duo gevormd met Erik (DZN) en later een trio met Els erbij (TZN). En Erik was ook al lid van O.N.I., dus zo kwam hij erbij om Carla en Els te vragen om ook bij O.N.I. te komen spelen.

 

Carla kijkt erg uit naar het komende jubileumconcert. Haar favoriete stuk voor dat concert is Back to Sirius. Niet alleen is het gewoon een leuk stuk, het heeft vooral een uitdagende gitaarpartij. En dat is fijn. Lekker hard werken en de grens verleggen.

Verder is ze ook erg benieuwd naar het hoboconcert met Bart Schneemann. En natuurlijk ook Bauman, gespeeld door Bart.

Op de vraag of Carla nog een wens heeft voor O.N.I. kwam direct het antwoord: de 200 jaar volmaken, al zullen wij dat nooit beleven… Na iets langer nadenken had ze nog meer wensen. Ze hoopt op groei, zowel in muzikaliteit als in ledenaantal. En een eigen bassist, dat is ook erg welkom. Gewoon veel jong spul, zodat we nog lang door kunnen gaan…

 

En dat O.N.I. een gezellige club blijft!