Annie Bergsma
Ere-lid
Annie over Annie:
Door m'n oudere zus ben ik eigenlijk in contact gekomen met de mandoline. Ik herinner mij, dat zij speelde in een groepje waarin diverse instrumenten vertegenwoordigd waren. Toen ik wat groter werd, trok mij de mandoline ook aan, vond het een mooie klank hebben.
Inmiddels was de 2e wereldoorlog uitgebroken. Wij woonden in de Gorzen in Schiedam. Op een gegeven moment kwam ik langs het winkeltje en het huis van de petroleumverkoper en hoorde de klank van een mandoline. Nieuwsgierig tuurde ik naar binnen en zag, dat de petroleumverkoper mandolineles gaf aan twee meisjes. Ik naar huis en m'n moeder vertelt, dat........nou zei mijn moeder, als jij dat zo graag wil, dan gaan we vragen of jij ook les kan krijgen. Nou, dat kon en zo leerde ik: boer daar ligt een kip in het water! Dit ging later over in liederen van het Leger des Heils, want de petroleumverkoper was ook Heilsoldaat!n
De oorlog werd grimmiger en we verhuisden naar een tijdelijk adres in Leiden. In die buurt klonk ook wel eens muziek en het gebeurde, dat ik ook wel eens ergens een paar noten mee kon spelen.
Na de oorlog weer in Schiedam, dacht ik me aan te kunnen sluiten bij een clubje, dat ergens thuis speelde, maar dat vond ik toch niet leuk. De mandoline verdween uit het beeld.
Ik trouwde met Ep. Wij kregen twee dochters en één zoon. Wij hadden een boot waar wij vaak vakanties en weekenden op doorbrachten. Het is zo'n 26 jaar geleden, dat mijn man en ik op een avond langs de boten lopen in de jachthaven van de Rottemeren en wat hoor ik? Ergens werd mandoline gespeeld! Ooh...zeg ik,ik hoor een mandoline. Zo?... zegt echtgenoot. Ja, zeg ik en vertelde hem toen voor het eerst, dat ik als kind ook pogingen gedaan had om het te leren. Nu hoor ik het weer en vind het nog steeds mooi. Nou zegt m'n man we kijken uit welke boot deze klanken komen en gaan informeren. Zo gezegd zo gedaan. We stapten op de boot af, welke van Joop Bosman bleek te zijn. Deze was verrast door onze reactie en vertelde honderduit en.... vertelde hij, er was nog iemand in de jachthaven met contacten betreffende de mandoline i.v.m. een orkest. ONI dus...., want het bleek Henny Uitenbroek te zijn. Ik ent- housiast, mijn man ook en van Joop Bosman kreeg ik gelijk een mandoline en lesboek mee!
Zo werd ik dus al gauw bij ONI geïntroduceerd. De dirigent was Olga Valkenburgh. Deze zei na de repetitie, reken er maar op om iedere week te komen, dat komt goed. Van Henny Uitenbroek kreeg ik een stapeltje muziek mee.
M'n man zei op een gegeven ogenblik; zullen we naar de stad gaan? Altijd goed natuurlijk!
En dat werd een bezoek aan de muziekwinkel van Hakkert!! Daar werd ik de gelukkige eigenaar van een Italiaanse mandoline, een Claudio Cavelli. Dat werd oefenen en ik kon de muziek steeds beter meespelen. Van Olga heb ik ook nog wat lessen gehad ook in positie spelen. Inmiddels heb ik een Suzuki mandoline aangeschaft. De echte ondergrond van het spelen mis je wel eens zoals er nu les gegeven wordt. Maar ondanks dat, geeft het me veel plezier. Ik volg zo goed mogelijk de nieuwe speltechnieken. Ook heb ik seminars van het Nederlands Mandoline Practicum in Seppe en Biezenmortel gevolgd. Ik vind het heel jammer, dat ik dat heb moeten op geven. Nog steeds, als het oktober is en er wordt bij ONI gesproken over Biezenmortel en de dagen, dat zij er zijn, denk ik heel veel aan ze, maar heb ik ook fijne herinneringen aan de keren, dat ik ook mee kon doen.
Nu in 2008 ben ik 25 jaar lid van ONI en heb de legpenning van het Nederlands Verbond van Mandoline Orkesten ontvangen. Ik vind het nog altijd fijn om te spelen en ga graag naar de repetities en de daarbij behorende concerten. Naar ik hoop mag ik dat nog een heel aantal jaren doen.