Nieuws

Op deze pagina vindt u het laatste nieuws betreffende ONI. Wanneer u naar beneden scrollt, komt u nieuwtjes uit het verleden tegen.

 

Concert ONI en Excelsior 2 juni 2018

Dorpskerk 2018Om te beginnen: ik luister al mijn hele leven, dat is 64 jaar, naar Mandolineorkesten. Ik overdrijf niet, ik weet wel zeker dat de muziek al tot mij kwam via de baarmoeder, via Dien Jongsma die er voor het eerst van mijn leven niet bij was, niet spelend en niet als luisteraar.
Luisteren naar dit Jaarconcert staat voor mij gelijk aan zo dicht mogelijk bij haar in de buurt komen zonder haar fysieke aanwezigheid.
Het was dan ook een heerlijke avond en een emotionele avond waar ik naar had uitgekeken. ONI werd versterkt door solist Martijn Borsje, op een instrument dat mij dan weer heel dicht bij mijn vader brengt, orgel. Kleine anekdote: mijn vader speelde het orgel niet gehinderd door de maat. Hij speelde alles in zijn maat en dat was er maar eentje.

Ik luister met mijn hart, ik weet dat ik heel goed in staat ben om perfectie van minder perfect te onderscheiden wat mij brengt bij het feit dat ik de amateur orkesten hoog in het vaandel heb staan. Met hart en ziel, elk moment oefenen en oefenen die de muziek wat mij betreft tot grote hoogten brengt. Met mijn hart dus deze recensie.

Het concert startte met de Suite uit Watermusic van Händel: wie kent het niet, niet echt een makkelijk muziekwerk, maar de toon was gezet, hals reikend keek ik uit naar de rest.

2 Concert-Fantasieën (Opus 10), Bram Kwist Jr. Dit werd door Alberdina Markus gedirigeerd en Cor Roozendaal, die van plaats was gewisseld met haar, speelde de sterren van de Hemel op de Mandola. Mooi, gevoelig en verrassend. Ik heb er erg van genoten.

Two pieces for stringquartet - Dmitri Shostakovich:
Allereerst Elegy, (treurzang) gevolgd door Polka. Een niet zo makkelijk in het oor liggend stuk. Het wringt en zo is het ook bedoeld door de componist. In het eerste deel wat zwaar op de hand en in het tweede deel alsof de componist zijn eigen treurigheid op de hak neemt. Ik moet eigenlijk een beetje grijnzen bij deze muziek, het stuk werkt spiegelend op mijn eigen psyché, jip, zo zit ik deels in elkaar.

Tot de pauze bespeelde Martijn het orgel waarin hij vier stukken liet horen en waarin hij liet horen hoe goed hij is. Hij laat het orgel zingen in zowel laat 19de/vroeg 20ste eeuwse stukken als ook een stuk van Georg Böhm, 1661-1733.

Na de pauze pakte Martijn de draad weer op met een ingetogen stuk van Mendelssohn-Bartholdy gevolgd door Toccata in F van Dietrich Buxtehude en dat nam bezit van de hele ruimte op een prettige manier, alle registers gingen open!

Konzert für Orgel und Zupforchester zegt het al, orkest en orgel speelden samen in dit prachtige muziekstuk gecomponeerd door Tomasso Giordani met een bewerking van Michael Kubik. Mooi gespeeld door het orkest en orgel. Echt, net als de taart die meer is dan de losse ingrediënten, is een muziekstuk meer dan losse instrumenten, het smaakt altijd naar meer....

Dat kwam in de vorm met het eigentijdse Driftless, gecomponeerd in 2016 door John Goodin, speels, bijna een improvisatie die uren en uren door zou kunnen gaan, als een bootje op een groot meer, beetje dobberen, beetje drijven, met hier en daar een wat grotere golf. Muziek waar een mens in uitrust.

Roger Coitreux componeerde rond 1965 ‘Marguerita de Valois'. Een vrouw met een bewogen leven, waarin emoties een grote rol speelden. ONI gaf haar leven op zo'n manier weer dat het voelbaar was. Prachtig gespeeld!

Uiteraard kwam er een toegift waar orkest en orgel samen kwamen in het Cantique de Jean Racine van Gabriel Fauré. Ik ken het stuk al heel lang en deze combinatie van ONI en Martijn Borsje wisten dezelfde snaar te raken. Ik hield het niet droog, diep geraakt als ik was door het stuk en de uitvoering.

Al met al weer een heerlijke avond muziek met dank aan alle spelers van ONI en Excelsior, Cor Roozendaal en Martijn Borsje.
Of ik dan helemaal geen kritiek heb? Ja natuurlijk hoor ik het als het ff niet gaat zoals het moet volgens de wet van perfectie, maar dan: ik leef al heel lang met mijn lijfspreuk: Bless the Imperfection, want dat leeft! De thuiszitters hadden ongelijk. Alle Mandolineorkesten verdienen veel meer publiek en veel meer lof voor alles wat zij geven.

Karin Jongsma

 

In Memoriam Dien Jongsma

Dien20 januari 2018 overleed ons erelid Dien Jongsma op de leeftijd van 90 jaar, een leeftijd waar zij trots op was. Dien is 32 jaar trouw lid geweest van "de club". Zij heeft zich ingezet voor de vereniging en is jarenlang secretaris van het bestuur geweest. Daarbij heeft zij bijna geen enkele repetitie gemist, ONI ging altijd voor. In de 32 jaar dat zij lid was van ONI  heeft zij diverse hoogtepunten mee mogen beleven zoals twee concertreizen naar Texas, het 100 jarig bestaan van ONI en de onderscheiding van ONI met de Koninklijke Erepenning, stuk voor stuk belevenissen waar zij trots op was. We zullen haar nooit vergeten en haar muzikaliteit en humor missen. 

 

Dien Jongsma ere-lid van ONI

Dien ere-lidWie het verslag van het concert van ONI en Excelsior heeft gelezen (zie onder)  en de bijbehorende foto's heeft bekeken, zal zijn opgevallen dat Dien Jongsma zich voor het eerst sinds ruim 30 jaar tussen het publiek bevond in plaats van haar vaste plaats als mandolaspeelster in te nemen op het "podium". Dien Jongsma, wie in "Mandolineland" kent haar niet?
Helaas is het voor haar inmiddels fysiek onmogelijk nog deel te nemen aan de wekelijkse repetities , we zullen haar "vrolijke noot" iedere week missen!
Aangezien "onze Dien" onlosmakelijk verbonden is aan ONI heeft het bestuur besloten haar te benoemen tot Erelid van onze vereniging, Tijdens een 'gezellig samenzijn' hebben wij haar een fotoboek met herinneringen aangeboden We hopen Dien nog vaak tussen ons publiek te vinden.

 

 

ONI en Excelsior in Kethel


YavinZaterdagavond 25 november 2017 was een bijzondere dag voor Cor Roozendaal. Vijfentwintig jaar dirigent van ONI en 10 jaar dirigent van Excelsior. Het gezamenlijke concert dat door beide orkesten gegeven werd stond min of meer in het teken van de veelzijdigheid van Cor als dirigent, arrangeur en componist. Het concert vond plaats in Kethel in de sobere maar prachtige en voor een deel 13e eeuwse dorpskerk, waar ONI sinds langere tijd zijn vaste podium heeft. Het werd een mooi concert waarbij de twee samengevoegde orkesten klonken alsof het al jarenlang één orkest was.
Het concert opende met het Quartetto in la maggiore van Francesco Giuliani in het arrangement van Marga Wilden-Hüsgen. Een tegelijk zowel stemmige als feestelijke opening met dit stuk uit de Italiaanse barok. Het orkest had daarbij een opvallend warme klank die het feitelijk de hele avond door wist vast te houden. Hier en daar werd het orkest met wat subtiele begeleiding op het kleine orgel "in de rug gesteund" door Martijn Borsje die later op de avond als organist op zou treden in het concert van Giordani.
Als tweede werk kwam de Drie Bagatellen van Cor Roozendaal aan bod. Een prettig in het gehoor liggende compositie in een gematigd modern idioom die je vaker zou willen horen. De Bagatellen werden afgesloten met een zonder meer feestelijk Presto.
Na Cor Roozendaal nam Alberdina Markus als tweede dirigent het stokje over. Ze bracht met het orkest Serpentine, een modern stuk uit 2006 van Sylvain Audinovski. Een prachtige compositie, subtiel en levendig gespeeld met een mooie spanningsopbouw, vol leuke stukjes vraag en antwoord en, inderdaad, met als serpentines kronkelende melodielijnen. Het stuk viel bijzonder in de smaak bij het publiek, wat toch wel opvallend is voor een modern werk.
Vervolgens kwam Cor weer aan bod als dirigent met het 18e eeuwse Konzert für Orgel und Zupforchester. Barok in de galante stijl waarbij Martijn Borsje als solist schitterde op het grote 19e eeuwse kerkorgel - een heerlijk samenspel tussen orgel en orkest. Ook hier weer een warme sfeer in het Larghetto, waarmee het afsluitende, veerkrachtige Allegro spirituoso prachtig mee contrasteerde. Het oorspronkelijke stuk werd geschreven door Tomasso Giordani voor klavecimbel of pianoforte met begeleiding van twee violen en een bas. De moderne bewerking voor orgel en mandolineorkest is van M. Kubik.
Het concert voor de pauze werd afgesloten met de pittig gespeelde Western Home Polka, een luchtig en vrolijk werkje van John Goodin, de Amerikaanse componist waarmee Cor en de beide orkesten al langere tijd een hartelijk contact hebben.
Na de pauze een impressionistisch stuk van Jürgen Thiergärtner, Space journey. Een ruimtereis waarbij het orkest het publiek langs een zwarte ster voert, daarna verder weg de diepe ruimte in waar hDien bij concertet orkest sterren laat twinkelen met daarna als climax een meteorenregen. Een reis vol suspense, goed vastgehouden door het orkest.
Het concert werd voortgezet met Wölki's Drei Spielstücke über deutsche Volksweisen, mooi gebracht, puntig gespeeld en helder van toon. Een prettige herkenning was het eerste deel Jan Hinnerk, in Nederland bekend als Catootje en de Botermarkt. De stukken zijn geschreven tussen 1963 en 1969 en vormen een contrapunt met de modernistische periode van grafische partituur waartegen Wölki zich verzette. Een leuk en grappig stuk, maar voor onze oren toch wel een beetje gedateerd.
De laatste twee stukken, met een jazzy toets gebracht, hadden trombonist Yavin Groenewegen als solist: het altijd weer enerverende Chicago van Fred Fisher in de bewerking van Brian Oberlin en Summertime / I got Rhythm van Gershwin in het arrangement van Breitenbach en Tappert. De donkere tromboneklanken combineerden goed met de lichtere geluid van het mandoline-orkest, dat een enkele maal zelfs een schelle "trompetklank" wist voort te brengen. De stukken kwamen met een prima swing over het voetlicht. Als surprise wist Yavin in zijn improvisatie nog een klein stukje sinterklaasmuziek in te bouwen.
Na een flink applaus en bloemenregen volgde als toegift de ontroerende Romance van Chris Mouter waarbij zowel de orkesten als de beide solisten schitterden. Een prachtige afsluiting van een mooie avond. Cor, ONI en Excelsior, van harte gefeliciteerd!
Peter Wiesenekker

 

 

Nieuws uit het verleden

In Memoriam Annie Bergsma

Annie website4 juni 2015 is ons erelid Annie Bergsma overleden. Zij is 26 jaar actief spelend lid geweest van ons orkest. Daarnaast nam zij altijd andere taken op zich, zoals de leden een zelf gemaakt kaartje sturen met verjaardagen,het plakboek bijhouden en zij was het contactpunt m.b.t. de repetities. In 2010 moest zij wegens gezondheidsredenen afscheid nemen van O.N.I.

Het deed ons oprecht plezier haar te kunnen uitnodigen voor ons etentje i.v.m. 100 jaar O.N.I. op 15 april. Zij aanvaardde dat graag en was een gezellige tafelgenoot. Met veel interesse bladerde zij het haar aangeboden 100 jaar O.N.I. jubileumboek alvast door. 

27 mei kregen wij de gelegenheid  haar een concert te brengen in het huis waar zij woonde, daar genoot zij volop van.

Wij als orkest waren blij en trots op de manier waarop Annie ons na afloop bedankte.  

O.N.I.  was een deel van haar leven 

12 juni hebben wij tijdens een ontroerende bijeenkomst, waar de mandoline muziek niet ontbrak, afscheid van haar genomen.

 

 

 

In Memoriam Bep van Haasteren

11 januari 2011 is ons ere-lid Bep van Haasteren-Leenders op 91-jarige leeftijd overleden.

 

Ma jong (3)

Ma ouder (2)

Bep is 81 jaar lid geweest van O.N.I. en heeft de repetities van O.N.I. tot een paar weken voor haar overlijden trouw bezocht. Zij woonde dicht bij onze repetitieruimte en kwam daar dan (zo wilde zij dat) ook altijd op eigen gelegenheid naar toe.

Bep heeft ruim 80 jaar veranderingen binnen O.N.I. mee gemaakt en doorstaan! Zij heeft ons wel verteld over de beginjaren en dacht daar dan ook met plezier aan terug, maar deed ook al die jaren steeds mee aan de vernieuwingen in het mandolineorkest.

Dinsdag 18 januari brachten we haar de laatste groet in de Liduina Basiliek te Schiedam. De zo trouw bezochte plaats in ons orkest blijft nu leeg. We gedenken haar met respect.

 

Met ONI+ naar Texas

 

Wie regelmatig ons gastenboek bekijkt, heeft begrepen dat wij inmiddels een fantastische concertreis naar Texas achter de rug hebben! Tot nu toe (15 november 2010) ontbrak nog ieder spoor van een verslag van deze reis. Bij deze een verslag vanaf de voorbereidingen t/m de reis, zoals ook verschenen, in 2 delen, in de Mandogita:

 

Met ONI+ naar Texas, U.S.A.
De voorbereidingen

Juni 2008. ONI heeft haar Algemene Leden Vergadering en tijdens deze vergadering komt het jubileumjaar 2010 in beeld. Dirigent Cor Roozendaal brengt een plannetje naar voren, waar hij stiekem al een tijdje mee rondloopt....enkele "ingewijden" wisten van dit plan.... Zou het niet leuk zijn om ons jubileum te vieren met een concertreis naar Texas, zoals in 2004??? En enkeling haakt af, een enkeling weet het nog niet zeker (nogal een beslissing om à la minuut te nemen natuurlijk), maar het merendeel is enthousiast, dus........WE GAAN ERVOOR!! Het grote organiseren kan gaan beginnen en er wordt direct een AmCo (Amerika Commissie) in het leven geroepen.

Na onze reis in 2004 kregen wij diverse reacties van enthousiaste spelers uit zusterorkesten: "als jullie ooit nog eens gaan....." Dit heeft ons doen besluiten ons ‘feestje' te vieren samen met spelers "uit den lande" en een "ONI+" samen te stellen. Een van de eerste AmCo taken dus: spelers vinden die mee willen, op eigen kosten wel te verstaan! Tja...hoe doen we dat? Zetten we een advertentie in de Mandogita en op de website van het NVvMO? Gaan we zelf spelers benaderen?
We hebben gekozen voor de laatste optie en uiteindelijk hebben we een hele leuke, gezellige groep mensen bij elkaar, allemaal even enthousiast! Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om al onze gastspelers bij name te noemen:
Van AMTG: Yvonne Thijssen (git), Nita Godlieb (mli 2), Hebe de Vries (mli 1), Corrie van Oostrom, mli 2 (tevens lid van AEoline); Van Capriccio: Bernadette van Geest-Oosterman (mli 1), Bep Oosterman (mla); Van RMGO: Jacco Nijman (mli 2), Hein van Teeseling (mla); Ria van Teeseling (git)(Hein en Ria zijn tevens lid van Sempre Avanti), Berthe van Boven (mla), van Excelsior: Carla Mulder (mli 2), Ria Mertens (git), van Estrellita: Nel Oomen (mla) en van Het Consort : Robert Streef (git)

En dan moet er muziek uitgezocht worden, wat gaan we allemaal spelen?? Laat dat maar aan onze Cor over! Hij heeft een prachtig gevarieerd programma samengesteld!

Vervolgens moet er door het hele orkest gerepeteerd worden. U zult begrijpen dat onze gastspelers niet iedere woensdag even naar Schiedam rijden voor de wekelijkse repetitie! We plannen 4 repetitieweekenden in StayOkayHostels, daarnaast een aantal zaterdagen. De eerste repetitie vond plaats op 24 januari 2009 in Schiedam....Iedereen nog onwennig...wie is nou wie...de eerste keer de muziek doorspelen.... De laatste repetitie vond plaats in het weekend van 26-28 maart 2010, inmiddels een hechte club spelers klaar om een Try Out te geven in de Schaapskooi te Helmond, georganiseerd door de heer Van Wylick, een van onze sponsors!

Gedurende deze tijdsperiode heeft de AmCo natuurlijk veel meer moeten regelen:
Het boeken van de weekenden, aanvragen van subsidie (u wilt niet weten hoeveel tijd en papierwerk daar in gaat zitten en dan ook nog eens zonder resultaat!) het boeken van tickets, gaat ook niet zonder slag of stoot (mogen de instrumenten nou wel of niet mee als handbagage..heeft aardig wat voeten in de aarde gehad) en dan natuurlijk de contacten met de organisatoren in Amerika: Alice Derbyshire, Karen Ferrer en Anne Wilson, want ook daar hebben de dames niet stil gezeten!

Inmiddels is het 29 april 2010. Morgenochtend om 07.00 uur treffen we elkaar op Schiphol en om 10.20 uur vertrekt KL0669 naar Dallas FW met ons aan boord! Helaas ontbreekt Berthe van Boven, om gezondheidsredenen heeft zij de reis moeten annuleren. Berthe, we zullen je missen, we balen met je mee en wensen je een heel spoedig herstel!!


Met ONI+ naar Texas, U.S.A.
De reis en daarna...

30 april was het zover: Op een superdruk Schiphol, het was de eerste dag van de meivakantie, de aswolk van IJsland was nog maar net opgetrokken, stond een groep van 26 muzikanten lekker in de weg. Van de belevenissen op Schiphol zou ik een apart boekwerk kunnen maken, maar dat doe ik maar niet. Ik houd het bij de melding dat het op het nippertje gelukt is iedereen, inclusief gitaren en Mandoloncello in het vliegtuig te krijgen en dat bij een aantal van ons de adrenaline lustig door de aderen stroomde! Een verhaal met een staartje, waar u me rustig naar mag vragen...

In Dallas werden we heel hartelijk ontvangen door Alice Derbyshire (die wonder o wonder weer precies wist wie wie was), haar zoon James en Karen Ferrer. Voor de ONI-ers een hartelijk weerzien, voor de "plussers" een eerste kennismaking. In no time had iedereen een plekje in een auto en werd bij zijn/haar gastgezin gebracht. Ongelooflijk weer, die gastvrijheid!!

De volgende dag werd al direct gebruikt om te repeteren in de prachtige St.Stephens Presbyterian Church in Fort Worth. Eindelijk hoorden we hoe de "Sonata in Imitation of Birds" van Wiliam Williams klinkt mèt fluiten(Alice en Peggy Turner)! En natuurlijk Mandonico's "Fabulus", welke Karen Ferrer ook al in 2006 tijdens het bezoek van "de Amerikanen" in Nederland met ons vertolkte. Bovendien maakten we kennis met Lesley Enlow, gitariste en vriendin van Alice, die tijdens deze tournee met ons meespeelde.

Ook zondag werd er gerepeteerd, maandagochtend vertrokken we naar Little Rock, de hoofdstad van Arkansas, slechts 6 uurtjes rijden verderop, voor Amerikaanse begrippen vlakbij, wij dachten daar iets anders over....maar het was de moeite waard!! In Little Rock wachtte ons een mandoline- en gitaargroep van zo'n 12 man en samen hebben we een soort van Play In gehad! We speelden Carlo Malizia's variaties op "Old Zip Coon or Turkey in the Straw", geen onbekende melodie voor de Little Rockers, en Cor had speciaal voor de gelegenheid een arrangement gemaakt van "The Stars and Stripes forever", een complete verrassing, ook voor de ONI+ - ers!
Na een overheerlijke avondmaaltijd werd iedereen, alweer, ondergebracht bij gastgezinnen, ook in Little Rock was plaats voor 26 logé ‘s!!
Dinsdagavond .....na een dag Sightseeing in Little Rock was het dan zover, ons eerste concert in Amerika!! Best spannend natuurlijk! De "Little Rock -groep" beet het spits af, daarna was de beurt aan ons. Het was een goed concert, het publiek was laaiend enthousiast, (het schijnt dat er nu nòg over gesproken wordt) en de toegift, the Stars and Stripes, sloeg in als een bom!

Woensdag was weer een reis-dag: terug naar Texas! Wel via Hotsprings voor de nodige sightseeing!! Daarna nog die 6 uur rijden voor de boeg, dus we waren niet voor donker ‘thuis'

Donderdag stond Dallas op het programma, en wel een opname in het Mesquite Arts Centre. Aangezien we alles 2x doorgespeeld en opgenomen hebben, tevens een goede repetitie! Toch grappig, iedereen had achteraf het idee dat we tijdens de concerten beter presteerden dan tijdens deze sessie zonder publiek! Spanning omdat ‘het geregistreerd werd"?

Poster texas full colourVrijdag, zaterdag en zondag stonden weer in het teken van concerten. Vrijdag in Fort Worth, zaterdag in Dallas en zondag in Denton. Ook hier weer razend enthousiast publiek bij alle 3 goede concerten.
Onze bassist, Peter van Leeuwen, had trouwens nog een verrassing voor het publiek (en de eerste keer ook voor ons) in petto: een heuse bassolo!!
Tijdens het applaus na het "laatste" muziekstuk van het concert, stapt Peter, compleet met bas, dwars door het orkest naar voren en vraagt op zijn eigen wijze in het Engel (lees: Double Dutch) het publiek om de aandacht, die hij natuurlijk ook krijgt. Na een heel verhaal vraagt hij de mensen of ze niet eens een echte bas-solo willen horen. Na het vele "yes, please!" wordt het doodstil, haalt Peter een minuscuul speeldoosje uit zijn borstzak, gebruikt zijn bas als klankkast en begint aan het hendeltje te draaien....en daar klinkt heel lief en zacht "the Stars and Stripes for ever" door de zaal.....een daverend applaus in combinatie met een lachsalvo is het resultaat en vervolgens is de beurt weer aan ONI+ om the Stars and Stripes te spelen.

Ook een groot succes bij ieder concert was het speciaal voor de reis door Cor gecomponeerde "Lone Star Enchantment", gebaseerd op de vakantie in Texas na de concertreis van 2004. 6 spelers op het podium, de rest aan weerskanten van het publiek.
Het stuk begint met de laatste maten van de toegift uit 2004, gevolgd door "applaus", vervolgens komen we via diverse ‘promenades' op verschillende, tijdens zijn vakantie aangedane, plaatsen. We horen druppels vallen in de Carlsbad Caverns, hagedissen wegschieten in de woestijn(White Sands), echo's weerklinken in Santa Helena Canyon, we doen de San Antonio Missions aan en komen in behoorlijk slecht weer terecht in Port Aransas. In de laatste promenade klinkt de weemoed door dat de vakantie voorbij is.
Mensen uit het publiek hebben aangegeven inderdaad de sfeer van de verschillende uitgebeelde plaatsen te kunnen voelen!

Ook heel bijzonder was de aanwezigheid van John Goodin, de componist van de door Alberdina Markus gedirigeerde Louisville Suite, tijdens 2 concerten. Tijdens het tweede door hem bezochte concert nam hij tijdens het spelen van de Louisville Suite plaats op een "mandola-stoel" en glunderend speelde hij met ons mee!

De maandag na het laatste concert heeft iedereen een dag ‘vrij', in te vullen naar eigen inzicht, als men maar op tijd aanwezig is voor het "grote afscheid",'s avonds een picknick bij Lesley voor de deur! De nodige bedankwoordjes en cadeautjes worden over en weer uitgewisseld, maar eigenlijk wil nog niemand denken aan het naderende afscheid! We zijn hier iets meer dan een week geweest, maar we hebben zo veel met elkaar beleefd, nieuwe vrienden gemaakt enz enz, dat het veel langer lijkt.
Dinsdag het eerste afscheid...Bep, Bernadette en Aike gaan een rondreis maken, evenals Cor, Ineke, Dien, Nel en Carla. Alberdina gaat haar zoon in Costa Rica bezoeken en Hebe vertrekt richting New York. De overige orkestleden hebben nog een dagje in FortWorth om op woensdag terug te vliegen naar Amsterdam (en zowaar, alle instrumenten komen veilig in Nederland aan)

De concertreis is voorbij, na maanden van voorbereidingen lijkt de tijd omgevlogen, maar we kunnen terugkijken op een fantastische ervaring,(de 3 aan mij toegewezen bladzijden zijn eigenlijk te kort) we hebben er ‘vrienden voor het leven' bij, zowel onderling als in Amerika. Sinds mei 2010 zijn er al heel wat emails uitgewisseld tussen Nederland en Texas en Arkansas!
Zo ook zeer ‘geheime' e-mails tussen Alice aan de ene kant en Cor en ondergetekende aan de andere kant..........er werd gewerkt aan een ‘big surprise'........


Het project was nog niet ten einde! Na de concertreis hebben wij in het najaar nog 2 concerten in Nederland gegeven (18 september in Westzaan, 2 oktober in Hengelo, heeft u ze gemist? Zonde! )
Zaterdag 18 september was een super-gezellige ‘reünie', voor het eerst weer allemaal bij elkaar! Helaas ontbrak Robert, wegens drukke voorbereidingen voor het jubileumconcert van "Het Consort". Wel aanwezig: Berthe van Boven, gelukkig weer helemaal hersteld en weer in staat de mandola te bespelen!
Aangezien ONI+ sinds de concertreis niet meer bij elkaar was geweest, leek een dag repeteren niet overbodig. Maar al snel na de eerste noten bleek het "amerika-gevoel' er nog helemaal in te zitten! En toen stond "the Stars and Stripes" op de lessenaar, welke wij als toegift zouden spelen. Plotseling werd iedereen wat onrustig....wat gebeurt er..? Ik zag verwilderde blikken om me heen...blikken van ongeloof....staat er een bandje op.....hoor ik nou een fluitpartij?...Zit dat nou in mijn hoofd??.... Ik kan u vertellen dat ik van de pret geen goede noot meer gespeeld heb.....wie kwam daar van achter uit de kerk aanlopen, met fluit en al? Onze Big Surprise: Alice Derbyshire!! Speciaal voor onze concerten heeft zij haar geplande vakantie naar Europa zo gepland, dat zij bij beide concerten aanwezig kon zijn! Helemaal super!!

En nu is het dan echt voorbij......alleen nog een reünie in februari....en plannetjes voor de toekomst, dus wie weet.......

 

 

 

Annie Bergsma Ere-lid

Annie 004 (3)

Tijdens de laatste jaarvergadering van ONI in juni 2010 gaf Annie Bergsma, 2e mandoline, na 26 jaar lidmaatschap te kennen te willen stoppen met ONI. Niet omdat zij het niet leuk meer vindt, maar wegens gezondheidsredenen.

Het feit dat Annie zich op verschillende manieren altijd heeft ingezet voor "de club" (versturen van verjaardagskaarten namens ONI, bijhouden van het plakboek, afmeldpunt voor de repetities) en het feit dat zij heeft toegezegd de twee eerstgenoemde activiteiten te blijven doen, geeft wel aan hoezeer zij zich met ONI verbonden voelt en blijft voelen. Daarom heeft het bestuur besloten, met instemming van alle leden, Annie Bergsma vanaf heden (3 september 2010) te benoemen tot ere-lid. Tevens hebben wij haar als herinnering een fotoboek aangeboden, "Annie Bergsma en 26 jaar ONI"

 

 

 

Eerste repetities ONI+ achter de rug

Groep powercliptInmiddels schrijven we februari 2010. De plannen betreffende onze reis naar Texas nemen zowel hier, als aan de andere kant van 'de grote plas' steeds meer vorm aan. De tickets zijn geboekt: we vliegen op 30 april 2010 om 10.05 vanaf Schiphol naar Dallas/Fort Worth, waar we om 13.20 plaatselijke tijd zullen arriveren. Ook het programma in Amerika staat voor een groot gedeelte vast. Zo zullen wij naast een concert, ook een Play In verzorgen in Little Rock (Arkansas) en concerten geven in Dallas, Fort Worth en Denton. Daarnaast zal er een CD-opname gemaakt worden in het "Mesquite Arts Center", een concertgebouw in Mesquite, een voorstad/ wijk van Dallas. 

Voorafgaande aan deze reis natuurlijk ons jubileumconcert op 17 april 2010 in Schiedam, waaraan (het grootste deel van) de + deel zal nemen.

Na de eerste gezamenlijke repetitie op 24 januari was iedereen zo enthousiast, dat wachten op het eerste repetitieweekend in september wel erg lang duurde! Vandaar een extra repetitie op zaterdag 27 juni in Ypenburg. De foto's van deze zaterdag kunt u hier bekijken.

Vrijdag 18 september was het zo ver...het eerste repetitie weekend in het  StayOKay Hostel te Doorwerth! Helaas niet compleet, maar toch bijna iedereen verscheen na behoorlijk in de file gestaan te hebben, ter plaatse. Vrijdagavond, de hele zaterdag tot 22.30 en de zondag tot 16.00 is er hard gewerkt het gevarieerde repertoire 'in de vingers' te krijgen. Van de gemaakte opnames tijdens dit weekend hebben alle orkestleden een 'oefenCD' gekregen. Met name voor de +ers een uitkomst, want iedere woensdagavond 'even' naar Schiedam rijden.... Foto's van dit oergezellige weekend vindt u hier.

Na nog een extra repetitezaterdag op 28 november in Kats, hebben we inmiddels ook het tweede repetitieweekend achter de rug, dit maal in StayOkay te Egmond. ONI+ zou dit weekend voor 100% aanwezig zijn, ware het niet dat onze Dien in het ziekenhuis lag! Sinds twee weken was zij de trotse bezitter van een nieuwe heup!

Toch hebben we tijdens dit weekend de groepsfoto gemaakt, met een beetje CoralDRAW trucjes was Dien er toch bij!

foto's van dit weekend kunt u hier vinden

 

Bekijk en beluister ONI via Youtube

The Adventures of the Duyfken - Richard Charlton

deel 1 en 2

deel 3 en 4

 

Met ONI+ naar Amerika

In 2010 hoopt ONI haar 95e verjaardag te vieren en dat willen wij niet ongemerkt voorbij laten gaan! Naast uiteraard concerten in Schiedam en misschien nog elders in het land, gaan wij in navolging van onze reis in 2004 een concertreis maken naar Texas. Aangezien we na de reis in 2004 diverse enthousiaste reacties uit het land kregen van mensen die " ook wel zo'n concertreis wilden maken", hebben wij het plan opgevat deze keer ONI uit te breiden met diverse spelers uit het land en zo met een ONI+ richting Amerika te gaan. Inmiddels hebben wij diverse mensen benaderd en is de + toegevoegd aan ONI en kunnen wij met een orkest van 23 spelers aan de slag.

Inmiddels heeft op 24 januari 2009 de eerste repetitie plaats gevonden. Gedurende een hele zaterdag zijn wij bezig geweest met het doorspelen van het gevarieerde programma dat Cor Roozendaal voor dit project heeft samengesteld. De inhoud blijft voor de "niet-amerika-gangers" nog even een verrassing...en was voor onszelf ten dele ook een verrassing, verschillende muziekstukken werden deze zaterdag aan ons uitgedeeld en moesten dus Prima Vista gespeeld worden. Het mag duidelijk zijn dat er nog hard gestudeerd zal moeten worden, er staan al 4 repetitieweekenden op de agenda. Als deze weekenden net zo verlopen als zaterdag 24 januari, beloven dat hele gezellige weekenden te worden, waarin hard gewerkt gaat worden! (Een foto-impressie van de eerste repetitiedag kunt u hier bekijken)

 

 

In Memoriam Jo Daeter

22 juni 2008 is ons erelid, Jo Daeter-van der Meer, overleden.

Jo is 22 jaar lid van ONI geweest en heeft mandoline en mandola bij ons gespeeld. Tijdens de ziekteperiode, welke aan haar overlijden is vooraf gegaan, heeft Jo het niet kunnen spelen van mandolinemuziek als een gemis ervaren. Het wekelijks mandolaspelen en de regelmatige optredens heeft zij tot het punt dat zij nog kon deelnemen, gekoesterd.

ONI heeft als orkest aan Jo nog een laatste muzikale groet mogen en kunnen brengen in "de Wetering" te Vlaardingen, alwaar zij haar laatste thuis had.

We zullen Jo in ons midden missen en wensen familie en vrienden sterkte toe. 

 

Wölki-concerten in mei 2008Konrad Wölki

Ieder jaar geeft ONI een "jaarconcert", waarbij de in het voorafgaande verenigingsjaar ingestudeerde stukken ten gehore worden gebracht. Zo ook in 2008! Dit jaar met een bijzonder karakter: centraal stond componist Konrad Wölki , vandaar de term "Wölki-concert. Dit in samenwerking met Mandoline Vereniging Excelsior uit Kruiningen. Dit mandolineorkest staat evenals ONI onder leiding van Cor Roozendaal, wat de samenwerking tussen de twee orkesten verklaart.

Twee orkesten, twee concerten! Het eerste concert werd gegeven op 24 mei 2008 in Kruiningen (kijkt u hier voor foto's), het tweede concert, het eigenlijke "jaarconcert" van ONI, werd gegeven in de Dorpskerk te Kethel op 31 mei 2008. Foto's van dit concert vindt u hier

De samenwerking met Excelsior was zeer geslaagd, van af en toe bij elkaar de repetitie bijwonen tot een gezellig en 'vruchtbaar' repetitieweekend in een Stayokay hostel in Bergen op Zoom toe! Voor herhaling vatbaar!

 

In de Mandogita, een uitgave van het NVvMO, schreef Peter Wiesenekker de volgende recensie:

Het Wölki-concert van ONI en Excelsior 

Op 31 mei 2008 bezochten we het tweede Wölki-concert van de orkesten Excelsior en Oni in Kethel, een rustiek dorpje dat onder Schiedam valt. Het concert vond plaats in de intieme middeleeuwse dorpskerk, een prachtige lokatie. De kerk was goed gevuld en bleek een mooie akoestiek te hebben waar met name de meer donkere orkestklanken prachtig tot hun recht kwamen. Er was een fraai verzorgd programmaboekje waarin ondermeer uitgebreid op de componist en zijn werken werd ingegaan. Een plezier om te lezen.

 

Wölki (Berlijn, 1904 – 1983) overleed 25 jaar geleden. Voor beide orkesten onder leiding van de geïnspireerde Cor Roozendaal reden om een zeer speciaal concert aan deze meester te wijden, één van de meest gezichtsbepalende componisten en pedagogen van de 20e eeuwse mandolinemuziek. Wölki heeft in belangrijke mate de speelwijze en klank van het moderne mandoline-orkest helpen bepalen. Beide orkesten speelden zowel afzonderlijk als tezamen werken uit het hele oeuvre van de componist, van zijn vroegste tot zijn laatste periode. Een verademing om een kunstenaar in alle breedte te leren kennen. Eerst jong en onstuimig, later bedachtzaam zoekend naar een nieuwe klank geïnspireerd op de oude speltechnieken, en tenslotte op latere leeftijd nog steeds in staat verfrissende en tegelijk emotioneel aangrijpende muziek te componeren. De beide orkesten, al dan niet aangevuld met andere instrumenten (hobo, dwarsfluit, pauken, keyboard en slagwerk) deden Wölki volledig recht met fijn en genuanceerd spel, zetten hem neer als een gevoelige en tegelijk speelse componist, die de harten van het publiek moeiteloos wist te winnen.

 

Het concert werd geopend door Excelsior, aangevuld met enkele Oni-spelers, met twee speelse composities: het bekende Drei Altmodische Tänze (Polka, Walzer, Galopp) en de  Brandenburgische Dorfsmusik (Polka, Rheinländer, Walzer, Marsch). Het orkest wist een lichtvoetige en dansante sfeer op te roepen. Het spel klonk licht en makkelijk met een heerlijke aandacht voor dynamiek en beweging. Prachtige stukken Unterhaltungsmusik. En daarmee een fijne opmaat voor de rest van het concert.

 

Daarna kwam Oni aan de beurt met Händel‘s Suite Nr. 4, D-Moll, (HWV 437) uit 1733, oorspronkelijk geschreven voor clavecimbel, door Wölki bewerkt voor mandoline-orkest. Dirigente was ditmaal Alberdina Markus. Cor Roozendaal speelde mandola. Mooi, integer en serieus gespeeld viel het stuk in goede aarde bij het publiek. Wat mij betreft hadden de verschillende dansen (Alemande, Courante, Sarabande en Gigue) iets minder ernstig en gedragen mogen klinken, wat meer Rococo, sprankelender met sterker de nadruk op het koketterende “vraag en antwoord”-spel dat de muziek zo verlevendigt. Smaken verschillen. Het was en bleef een mooie en goed geapprecieerde interpretatie.

 

Als vierde stuk voerde Oni de Suite Appassionata uit. Ditmaal weer onder leiding van Cor Roozendaal, die de verschillende delen (Leidenschaftlich bewegt, Schmerzlich, Still vergnügt, Leidenschaftlich bewegt) emotioneel bewogen liet klinken. We hoorden een prachtig Schmerzlich met de diepe, gestreken bas en de gevoelige gitaarsolo van Carla Hulst. Een indrukwekkend gespeeld stuk.

 

Het laatste stuk voor de pauze was Petit Nuage (lees: Kleine Wolk = Wölki) van Gerd Sternenfeld, een hommage aan Wölki waarin aspecten van zijn werk aan bod kwamen: de gevoeligheid voor ritme, korte dramatiek, verstilde rijkdom van melodie.

 

Na de pauze werd het concert heropend met twee stevig aangezette orkestwerken: het Concertino in D-Moll für Solo-Oboe und Zupforchester uit 1978 met Nieke Schouten als soliste, daarna opus 2, de vroege Ouverture in Fis-Moll waarbij het orkest uitgebreid werd met naast de hobo nog dwarsfluit (Herma Overbeeke), pauken (Peter Reijerse), keyboard (Jan Hans Mathlener) en slagwerk (Anne-Marie Reijerse).

 

Het Concertino kent drie delen, een allegro met als hoofdmotief een licht exotische melodie, een meer melancholiek adagio, en sluit af met een allegro ma non troppo met opnieuw het exotische hoofdmotief als belangrijkste thema. In dit laatste deel klonk een prachtige, door de jonge en sensitief spelende hoboïste Nieke Schouten zelf gemaakte cadens. Een mooie balans tussen orkest en de jonge soliste. Terecht volgde groot applaus. Waarna de Ouverture, een zeer aanstekelijk stuk muziek vol met stijlcitaten uit de barok, klassieke periode en romantiek. Ook hier weer fijn samenspel tussen de snaarinstrumenten en de overige musici. Vuurwerk met de pauken in een hoofdrol. En weer volkomen terecht: flink applaus. Opvallend trouwens hoe mooi in beide stukken de mandoline- en gitaarklank overeind bleef.

 

Na de grote orkestwerken de meer verstilde Suite Nr. 2 für Zupfinstrumente. Een stuk uit de periode waarin Wölki teruggrijpt naar oude speltechnieken. Hier klonk weer het mandoline-orkest in zijn pure vorm. In het derde deel een indrukwekkend gitaarkwartet.

 

Het concert sloot af met Die Heimreise. In deze compositie heimwee naar huis, het blije besluit naar huis terug te keren, opwellende herinneringen en mijmeringen tijdens de thuisvaart en tenslotte de feestelijke en blije thuiskomst. Een meeslepend stuk, emotioneel bewogen en daarmee een prachtige afsluiting van dit Wölki-concert. Het publiek beloonde de musici dan ook met een verrassend langdurige ovatie.

 Kortom, een zeer sterk neergezet concert met een uitgelezen keuze van stukken, waardoor je als vanzelf heel intiem kennismaakt met de componist. Jammer dat er maar twee uitvoeringen mogelijk waren. Het project verdient mee